Kwantitatief versus kwalitatief
De Westers maatschappij lijkt heden ten dage sterk de voorkeur te geven aan datgene wat duidelijk aan de oppervlakte ligt, makkelijk meetbaar is en snel uitgevoerd kan worden. De sterke voorkeur voor kwantitatieve onderzoeksbenaderingen, alles willen uitdrukken in maat getal is een verschijnsel dat deze houding versterkt.
De verslavingszorg in Nederland lijkt daar geen uitzondering op te maken. Ook deze trapt geregeld in de val die in de westerse medische wereld MacNamara’s fallacy wordt genoemd. (naar de Amerikaanse minister van defensie tijdens de Vietnam oorlog. )
MacNamara’ s illusie:
De eerste stap is te meten wat makkelijk gemeten kan worden. Dit is OK zolang het duurt.
De tweede stap is om datgene wat niet makkelijk gemeten kan worden links te laten liggen of om het een willekeurig kwantitatieve waarde te geven. Dat is kunstmatig en misleidend.
De derde stap is om ervan uit te gaan dat wat niet makkelijk gemeten kan worden echt niet belang rijk is.
De vierde stap is om te zeggen datgene wat niet makkelijk gemeten kan worden niet bestaat. Dat is zelfmoord.
Dit staat in schril contrast met wat cliënten/patiënten zelf nastreven als het over gezondheid gaat. Een belangrijk voorbeeld van een ‘onmeetbare’ eenheid in de zorg is de werkelijke ervaring en doelen die de mensen nasterven voor hun eigen gezondheid.
Herstel kan het beste tot stand worden gebracht als de persoonlijke integriteit intact blijft, hun kwaliteit van leven wordt verrijkt, en als een toegenomen gevoel van beheersing over hun gezondheid met langaanhoudende duurzame effecten (inaugurele rede Higgs 2003) .