Privé Verzuchtingen van een ex-zorgbestuurder
De realiteit ervaar ik dagelijks in de zorg rondom mijn ouders waarin het ene denken en formulier niet op het andere is afgestemd en het je letterlijk uren tijdkost om door onzinnge vragen heen te moeten en vervolgens de instituties bij onduidelijkheid niet telefonisch te kunnen bereiken omdat????? Mijn zorgmap op basis van afstemmingsformulieren is op dit moment twee ordners vol, overal zit wachttijd tussen en overal is weer uitleg nodig die de loket mensen gewoon niet snappen.
Een klein voorbeeld: mijn vader (96) was gevallen, dan heb je dag en nachtzorg nodig, die kom je op een wachtlijst, dan ga je omdat de zorg acuut is naar de prive zorg, dan vraag je een PGB aan die krijg je drie maanden later en voor een maand een PGB budget onder de voorwaarde dat je het gebruik kunt verantwoorden (maar die privé zorg die direct beschikbaar is voor dag en nacht blijkt zwart te werken; heeft een gat in de markt ontdekt) voor een maand. Omdat je het niet kunt verantwoorden wordt het PGB een jaar
later weer teruggevorderd terwijl mijn ouders al lang weer vergeten zijn waarvoor dat was en dan vergeten te betalen, dus een boete krijgen etc etc .
Je vraagt een hooglaag bed aan dan komt er een tijdelijke voorziening, die later were vervangen dient te worden door een voorziening die weer erkend is door de zorgverzekeraar (twee maal bed wisselen , twee keer aanvraag, twee keer beoordelen, twee rekeningen, twee keer oude mensen van streek die het niet begrijpen etc etc. het schrijven van een boek waard, ware het niet dat ik dit alom van leeftijd genoten hoor wiens ouders in dezelfde zorg behoefte zijn terecht gekomen.
De oplossing dient niet te zijn dat er weer een laag bijkomt. De oplossing dient te zijn dat we instaat zijn om lagen te verminderen. Nu houden de lagen elkaar bezig. Al die lagen vragen afstemming, menskracht en middelen, al die middelen gaan niet in de zorg zitten maar blijven aangewend worden om de monster instituties zoals CIZ, WMO loket, en onbereikbare verzekeraars met voor velen onbegrijpelijke formulieren en regels instand te houden.
Al die instituties worden bevolkt door mensen die regels kennen maar geen zorgpraktijk m.a.g. dat wij als burgers die zorgen voor anderen eindeloos bezig zijn met uitleggen dat het anders in elkaar zit om vervolgens te horen dat dat nu de regels zijn.
Een voorbeeld uit mijn zorgaanbieders praktijk:
Voor acute psychiatrie moet je vaak wachten op het moment dat een ambulance vrij is. dat wachten kost tijd, brengt risico´s mee etc etc. er zijn simpele en goedkopere oplossingen bedacht (o.a. door Windesheim) maar die passen niet in het vergoedingenschema dan wel in de regelgeving, dus ligt er vanuit ons als zorgaanbieder al drie jaar een voorstel dat we nu uit eindelijk maar naar de 2de Kamerleden hebben gestuurd. Die vinden het een minor probleem en laten het weer liggen ACT is een ander voorbeeld, we geven aan dat er psychiatrie op straat is die zich kenmerkt als draaideur klanten van politie/justitie en acute psychiatrie. We zijn al twee jaar bezig om een model van zorg acute 7 x 24 uurs ondersteuning op locatie van de klant) neer te zetten . Gemeente en zorgverzekeraars meegenomen naar de grote steden waar dit goed werkt. Wij krijgen het niet voor elkaar: reden de zorgverzekeraar vergoed alleen
zorg en de gemeente alleen WMO indicaties. 7 x 24 uurs ondersteuning kent zorgcontacten, gesprekken en afstemming moment (a la regioloket). die laatste wil nog de zorgverzekeraar nog de gemeente betalen ook al leidt het bewezen tot minder acute opnames en minder overlast. overlast is budget politie en geen zorg, zorg is budget zorgverzekeraar en geen WMO en onderhoudscontacten zit toch in het pakket maatschappelijk werk dus die moeten maar in actie komen. We hadden het bijna voor elkaar, wisselt er een ambtenaar bij de gemeente en we zij were terug bij af. Zelf al hadden we een ex wethouder zorg als projectcoördinator aangetrokken ook deze merkt het lukt niet, Nederland is het land van de regels en daar moet je niet tussen vallen.
Je leest overigens geen frustratie maar wel ergernis, de uitdaging van ons als burgers en instellingen wordt steeds meer, net zoals bij private thuiszorg, hoe ontdekt ik de mazen bij al die regel instanties en regel het vervolgens zelf wel.
De oplossing: maak zorgverzekeraars mede aandeelhouder in de zorginstellingen pas dan hebben ze belang bij efficiency in het systeem. het zelfde geld naar gemeenten en thuiszorg.
Kortom laten we nadenken hoe we het simpelere kunnen maken ipv meer regels en meer afstemmingsoverleg er zijn helaas te weinig mensen die out of de box kunnen laat staan mogen denken als mantelzorger maar ook als zorgaanbieder hebben we daar te veel en steeds meer last van.