Organisatie
Wie medische hulp nodig heeft, krijgt te maken met een organisatie. Denk aan het maken van een vliegreis: om van vertrek- tot eindpunt te komen is heel wat nodig, van tickets tot landingsrechten en je komt alleen volgens plan op de plaats van bestemming als de hele organisatie tot in de puntjes klopt. Met de hulpverlening is het niet anders, al kent wie ziek is vaak zijn eindbestemming niet.
Meestal is de huisarts het eerste station van de georganiseerde gezondheidszorg. Wat voor het grote geheel geldt, geldt ook voor hem. De manier waarop de praktijk gevoerd wordt, is een onderdeel van de organisatie. Er hoort bijvoorbeeld een goede administratie te zijn waarin de patiëntgegevens door de jaren heen worden bewaard. Als er sprake is van verwijzing naar andere hulpverleningsinstanties of specialisten, gebeurt dat zorgvuldig en in goed overleg. Eventuele alternatieven worden meegewogen: wat zijn de mogelijkheden en hoe staat de patiënt er tegenover? En natuurlijk dient aan patiënten, die zorg nodig hebben, uitgelegd te worden wat zij moeten doen als zij de eigen arts niet kunnen bereiken.
Stapt men van de huisarts over naar een specialist of naar een instelling, dan komt men terecht in een totaal andere organisatievorm. Maar daarmee wordt de kwaliteit ervan niet minder belangrijk. Hoe ingewikkelder de situatie, des te duidelijker het moet zijn dat er niet wordt geïmproviseerd, dat er regels gelden.
Organisaties in de gezondheidszorg, of die nu bestaan uit een individuele arts of grootschalig samenwerkende ziekenhuizen, dienen net als elk bedrijf zo georganiseerd te zijn dat zij afgerekend kunnen worden op hun specifieke taken. Zo'n organisatie voert een beleid dat vastgelegd is in een plan, controleert of de doeleinden worden bereikt, stelt het plan bij als de omstandigheden daar aanleiding toe geven. Zij zorgt voor een goed management en vakbekwame medewerkers en onderhoudt relaties met de buitenwereld.
In een goed geleide organisatie weet iedereen waar hij aan toe is. Daarom dient ook in een hulpverlenende instelling het beleidsplan in te gaan op alle aspecten van de hulp. Hoe komt men bijvoorbeeld tegemoet aan de specifieke behoeften van ouderen of couveusekinderen? Wat is het standpunt ten aanzien van euthanasie? Hoe handelt men als een patiënt zich niet kan uiten? Wat te doen als een patiënt een andere hulpverlener wenst of klachten heeft? Op welke gronden wordt iemand in een gesloten afdeling opgenomen? Hoe gaat men om met vertrouwelijke informatie? Hoe vertelt men patiënten wat die willen weten? Het komt erop neer dat de hulpverleners weten welk beleid er wordt gevoerd, opdat zij zich in overeenstemming daarmee kunnen gedragen. Zij worden daar ook op beoordeeld.
Daarnaast worden in een goed geleide organisatie alle faciliteiten optimaal benut en zijn de diensten die men er verleent aan alle medewerkers bekend. Men weet elkaar te vinden en er is altijd iemand die een oplossing bij de hand heeft voor een probleem, ook als die oplossing buiten de deur gezocht moet worden of als het gaat om de juiste nazorg thuis.