Vakbekwaamheid
Hulpverleners moeten weten wat zij doen. Wie hun hulp inroept, verwacht dat zij beschikken over een redelijke deskundigheid en vaardigheid op alle terreinen waar hun verantwoordelijkheid voor geldt. Een arts die geneesmiddelen voorschrijft, kiest het meest werkzame middel met de minste bijwerkingen en let erop dat het niet duurder is dan noodzakelijk.
Een huisarts of wijkverpleegkundige moet meer in huis hebben dan louter technische vaardigheden binnen het eigen vakgebied. Hij dient ook op de hoogte zijn van praktische en maatschappelijke voorzieningen en mogelijkheden die voor de patiënt belangrijk kunnen zijn. Hulpverleners moeten niet alleen een basisopleiding hebben gevolgd, maar zich ook verder hebben ontwikkeld door het lezen van vakliteratuur, het volgen van cursussen en het deelnemen aan nascholingsprogramma's. Dit zou verplicht moeten zijn, maar in de meeste gevallen is dit helaas nog niet zo.
Kwaliteit van hulp houdt ook in dat men niet meer doet dan men kan. De hulpverleners en hun organisaties bevinden zich in een uitdijend heelal van specialismen. De grenzen tussen die specialismen zijn vaag. Een internist moet weten wanneer hij de microbioloog of de endocrinoloog moet inschakelen. Een fysiotherapeut dient te weten wanneer een bepaalde klacht verder onderzocht moet worden door een orthopedist. Dat vraagt om een brede wetenschappelijke en praktische oriëntatie en om een `netwerk' van collega's. Maar bovenal om de bereidheid de eigen autonomie ondergeschikt te maken aan de belangen van de patiënt. Dat komt met name tot uiting in het verwijzingsgedrag en de bereidheid om met collega's van gedachten te wisselen. Eigenlijk zouden hulpverleners alleen aanspraak op erkenning mogen maken als zij in elk geval aan de criteria voldoen die op de volgende pagina beschreven worden. Dat geldt ook voor instellingen en instanties die voor hulpverlening verantwoordelijk zijn.